Cando caeu o primeiro e único Imperio Occidental?

Durante moito tempo considerouse que a caída de Roma aconteceu cun curioso acto final:

No ano 476 o "último emperador", Rómulo Augústulo, un neno de 13 anos controlado totalmente polo seu pai, Orestes, tivo que facer fronte a unha rebelión dun xeneral hérulo (e por ende, bárbaro) chamado Odoacro.
Este militar obtivo rapidamente a victoria, matou a Orestes e depuxo ao seu fillo, facéndose co total control do poder.
No entanto, o bárbaro abandonou e non fixo máis uso do título imperial, que durante 500 anos fora usado por un cento de gobernantes no mundo coñecido. Ou o que vén sendo o mesmo: non se proclamou emperador, acabando así, supostamente, a época latina.

Esta pequena "historieta" foi considerada, durante moito tempo, como o último acto importante acontecido na historia da civilización romana.
Desde que se comezou a investigar toda a herdanza dos antigos, moitas persoas interesadas no tema, quizais por tradición, quizais por falta de datos arquelóxicos ou literarios que aínda non descobriran a arqueoloxía ou os estudos clásicos, sempre falaban da "data máxica" para referirse á caída, sempre ao 476, esa data tan famosa e tan repetida.


É certo que Roma caeu no 476? O último emperador foi de verdade Rómulo Augústulo? Existía o Imperio como tal nesa época, ou era outra cousa diferente(un reino? unha nación? quizais un protectorado?)

Esas e outras moitas preguntas do mesmo estilo foron feitas por estudiosos da cultura clásica ao longo do séc. XX, e trouxeron tras de si numerosos estudos e excavacións na busca do que autenticamente acontecera.

Hoxe en día, en pleno séc. XXI, no cal parece que a busca da resolución de enigmas e de misterios, de cuestións históricas e de feitos dubidosos, está en alza e subindo, estas e moitas máis preguntas, tanto de Roma como doutros temas, séguense formulando en círculos de estudiosos e interesados que buscan darlle unha auténtica resposta obxectiva e real a todas as dúbidas que hoxe en día permanecen e piden en moitos casos ser resoltas.

A orixe está na loba que foi vivir ao Partenón.

Unha vez unha cidade situada no centro de Italia comezou a expandirse, invadindo numerosos territorios, até que logrou reunir arredor de si un senfín de lugares onde instaurou a súa lingua, a súa forma de ver o mundo, as súas leis e o seu modo de vida.

Mentres esta cidade, denominada Roma, ía adquirindo maior importancia militar e se iba configurando como superpotencia no Mediterráneo, nun lugar chamado Grecia dábanse outro tipo de avances: científicos, filosóficos, políticos... etc, que constitúen a base do actual pensamento occidental.

O problema básico e fundamental de Grecia, lugar tan incríbelmente rico en ideas e en arte e cun concepto social e político tan avanzado para a época, pódese resumir, creo eu, a unha soa cuestión:
- Que este era un territorio dividido en numerosísimas polis ou estados helénicos que se adicaron durante séculos a loitar continuamente entre si, provocando esas rivalidades internas numerosos conflitos, enfrontamentos e guerras que non fixeron máis que desangrar a Grecia e debilitala fronte aos inimigos exteriores.

Así, o centro cultural do mundo caeu inevitablemente nas mans do centro militar do mundo, e a loba romana aplastou sen piedade a todas e cada unha das cidades gregas, submeténdoas baixo o seu dominio.

O monstro con etiqueta SPQR acabou instaurando arredor do Mediterráneo unha terríbel e feroz dictadura denominada Imperio.
As matanzas, represalias, destrucción de cidades, escravizacións masivas, saqueos, expedicións de castigo, execucións e masa e moitas outras barbaridades foron os únicos métodos mediante os cales as lexións puideron impoñer o seu dominio sobre os habitantes dos territorios conquistados e forzalos a acatar a soberanía da potencia vencedora.

Pero co tempo o monstro romano, de orixe campesiña (e por ende ignorante, inculto e rural), comportamento feroz e violento cos dominados, intolerante e bruto, deixou de petar sobre aqueles territorios que conquistara e comezou a escoitar o que os vencidos tiñan que dicir, dándose conta de que aínda lle quedaba moito por aprender.

Roma aprendeu dos exipcios, mesopotámicos, sirios, galos, hispanos, britanos, cartaxineses e a moitos pobos máis. Pero sen nengunha dúbida os máis listos e máis avanzados eran os gregos, que lles ensinaron ao pobo romano moitísimo, estendendo estes posteriormente os ideais e a cultura surxidos en Grecia por toda Europa.

Aínda así tamén a civilización romana, co paso do tempo, aportou o seu.
Coa súa veterana experiencia no goberno e na administración de numerosos territorios os romanos avanzaron moito en Dereito, e coa continua construcción de camiños, pontes, acueductos, teatros, anfiteatros e, sobre todo, numerosas cidades a través de extensos territorios, lograron grandes avances en arquitectura.

Co amplo saber grego, nado da reflexión de numerosos filósofos e persoas de gran valía intelectual e estendido polo mundo a través do Imperio, e co carácter práctico e utilista dos romanos, que estes necesitaban para manter un país tan grande coma EE.UU. (o que provocou, coa práctica da experiencia, a mellora en certos campos xa mencionados) naceu unha cultura, un modo de ver o mundo e unha forma de vida: A occidental.

Inicio

Con este blog o que pretendo é reflexar os meus pensamentos e reflexións sobre a nosa propia cultura, a occidental, tendo en conta tanto as orixes coma os rasgos actuais.
Aínda que só sexa para descobrirme a min mesmo.